Münevver, belki gençlik hülyaları içinde bi-le düşünemediği bir refaha kavuşuyor. Mü-nevver kendi âlemine çekilmiş, halk ile olan alâkası eksilmiş veya kesilmiştir. Arada bir mutavassıt var: Yarım münevver.

  Bu yarım münevver eskiden beri vardır. Halk ile münevver arasındaki uçurumu bu dolduruyor. Tanzimatta halka doğru gitmek isteyen münevver, muvaffak olamamış, bütün işler bu yarım münevvere kalmıştır. O öyle bir zümre ki, halkı istismar etmesini öğrenmiştir. Az tahsilli çok zekânın neler yapabileceğine en canlı misaldir.

  Yarım münevvere meydan boş bırakılmış, üstelik eline kuvvetli silâhlar da verilmiştir. Halkın henüz yabancısı olduğu kanunları tatbik edecek ve halkı henüz hiç bilmediği ve pek acemisi olduğu siyasî hayata alıştı-racaktır.

  Yarım münevver herşeyi kendi arzularına ve menfaatlerine göre tefsir ediyor. Herşe-yi kendi refahı, kendi serveti ve kendi obur ihtirasları uğrunda kullanıyor ve harcıyor. En temiz eserler ve en güzel kanunlar bu yarım münevverin elinde halk için zararlı ve korkunç birer vasıtadır.

  En mukaddes gayelere bile kendi midesini, husyesini ve kesesini dolduracak bir vasıta diye bakıyor.

  Meşrutiyet geliyor. Münevver doğruca halk ile temasa geçince bu yarım münevver asıl vazifesi olan, kanun ve direktif dahilinde normal ve dürüst çalışma devrine başlıyor. Fakat çok sürmüyor. Münevver halktan u-zaklaşıyor ve hatta onu istismara başlıyor, en güzel vasıtası yarım münevverdir.

  İstiklâl Harbi ile beraber, münevver tekrar halkın içindedir. Yarım münevverin gözü ö-nünde ve nüfuzu altındadır. Namuslu olma-ya ve halka hayırlı yaşamaya mecburdur. Aksini yaparsa, münevver taralından ceza-ya çarpılacağını biliyor.

  İnkılâplar olmuş, güzel kanunlar çıkmış ve

münevver kendi âlemine dönmüştür.  En şaheser örneğini kazalarda gördüğümüzü bu yarım münevver en büyük halk ve inkı-lâp düşmanıdır. Çünkü o severken zehirle-yen, iyilik yaparken aldatan ve yutmakla doymayan bir canavardır.

  Güzel işler yaptığından emin olarak kendi lemine dönen münevver aldanıyor. Kuzula-rını kurda emanet etmiş bir çoban kadar bedbahttır. Onun güzel heyecanları ve gü-zel eserleri ne kirli ellerde ve ne fena tatbik oluyor. Halkın ıstırabı artıyor. Halk için için ağlıyor. İniltisi duyulmaya başlıyor.

  Münevverde aldanmış bir adam hiddeti ile canlı bir uyanış var. Kuzularını kurtlara e-manet etmenin fenalığım anlamış ve fazla bir hodbinlik ile kendi âleminde bir refaha çekilmenin hatasını duymuştur. Bu uyan-manın en güzel eseri olarak Halkevlerini gö-rüyoruz. Münevver-