Büyük Türk tarihinde en mühim ve en şanlı devir Osmanlılar devridir. Gerek hayatının uzunluğu, gerek fütuhatının büyüklüğü ve gerekse teşkilât ve medeniyetinin sağlamlığı ve yüksekliği bakımından Osmanlı tarihi, cihan tarihinin pek dikkate değer bir kısmıdır. İnsanlığın tarihinde Osmanlı İmparatorluğundan daha çok yaşayan ve daha büyük topraklara malik olan ancak bir Roma İmparatorluğu vardır. Bununla beraber Roma İmparatorluğu, sonunda yok olarak siyasî hakimiyeti yabancılara bıraktığı halde Osmanlı İmparatorluğu yalnız rejim değiştirmekle kalmış, topraklarının büyük parçasını elden çıkardığı halde siyasî hakimiyeti yabancılara kaptırmamış, Türkiye Cumhuriyetini doğurmuştur. Bu bakımdan da Roma İmparatorluğundan üstündür.

Tarihte bu kadar mühim bir yer tutan bu imparatorluğun her bakımdan mükemmel bir tarihini yazmak insanlık için mühim borçlardan biridir. Avrupalıların Türk metinlerini anlamak hususundaki fıtrî kabiliyetsizlikleri dolayısı ile bu borç insanlar arasında Türklere, Türkler arasında da Türkiyelilere düşmektedir. Şimdiye kadar yazılan Osmanlı tarihleri arasında en tanınmışı olan Hammer tarihinin bile, bütün değerine rağmen, ne kadar eksik ve yanlış olduğu düşünülürse bu vazifenin ifasında pek geç kalınmış olduğu anlaşılır.

Fakat bununla beraber, bugünkü malzeme ile mükemmel bir Osmanlı tarihi yazılamayacağı da bellidir. Henüz arşivdeki milyonlarca vesika tertip edilip fihristleri neşrolunmadan, kütüphanelerdeki yazmalar mukayeseli bir surette bastırılmadan, başka dillerdeki eserler dilimize çevrilmeden bu işin başarılamayacağmı herkes bilir. Bizim için yeni bir güçlük de harflerimizin değişmesi dolayısı ile yeni yetişen neslin eski kitaplara yabancı kalmasıdır^[1]. Bundan dolayı büyük bir ihtiyaç kendini göstermektedir. Bu ihtiyaç da tarihi kaynaklarımızın hepsinin sırasıyla ve pilânlı bir şekilde bastırılması, yabancı dillerde olanların da mütehassıslara tercüme ettirilmesidir. Bu işler yapılmadan ortaya konacak terkibi eserlerin, hele başkalarının mesaisini istismar ve intihal ederek ve bilmediği dillerdeki eserleri bol bol mehaz göstererek yazılacak kitapların hiçbir ilmî değeri olmayacaktır. Böyle eserler avam tarafından beğenilse bile hakikî ilim adamlarını yalnız güldürmekle kalacaktır.

Bütün tarihî kaynaklarımızı neşretmek gibi büyük bir işin şahıslar tarafından başarılmasına imkân yoktur. Millî şuurunu idrak etmiş memleketlerde bu gibi işlere hükümetler ön ayak olurlar. İlim uğrunda hiçbir karşılık beklemeden çalışan âlimler ve genç ilim mensupları çalışıp vesikaları hazırlarlar, hükümet de onları bastırır. Bu suretle de ilim şerefsiz insanların ihtikâr ve kazanç vasıtası olmaktan kurtulur.

Ben şu eseri ortaya koymakla güttüğüm davaya küçük bir hizmette bulunmak istedim. Eldeki mensur Osmanlı tarihlerinin bir Osmanlı tarafından yazılmış en eski örneği olan Behcetüttevârîh'i seçtim. Acemce yazılan, Kanunî Sultan Süleyman zamanında Türkçe'ye çevrilen, fakat bugün tarih sahasında çalışacak Türk gençleri için istifadesi güç bir halde bulunan bu eserin başlangıcını, eski Türklere ait kısmını ve Osmanlılara ait bölümünü günümüzün Türkçesi'ne çevirerek «Dokuz Boy Türkler Ve Osmanlı Sultanları Tarihi» adını verdim. Bu adı verirken de kendi kendime bir ad uydurmuş olmamak için Şükrullah'ın fasıl veya bâb başlarında kullandığı «Dokuz Boy Türkler» ve «Osmanlı Sultanları Tarihi» adlarını birleştirdim. Eseri Türkçe'ye çevirmek içîn ilk önce İstanbul kütüphanelerîndeki altı acemce nüshayı Almanya'da Theodor Seif tarafından basılan Farisî metinle karşılaştırıp mukayeseli bir nüsha elde ettim.

^[1] Eski harfleri tanıyanlar arasında da fahiş okuma yanlışları yapanlar görülmektedir. Meselâ Edebiyat Fakültesinde eskiden tarih doçenti olan Akdes Nimet Kurat, Osmanlı tarihçilerinden «Neşrî» deki ibaresini «Nevlâ sultanım» okumak gibi (doğrusu: «Nola sultanum») çocukça bir acemilik yapmış, bu yazı da ciddî bir ilim dergisi olan Türkiyat Mecmuası'nda çıkmıştır (cilt III, sayfa 192, satır 11).