Erkek gecenin, kızın ve sevginin güzelliği altında yorgun... Kız hayattan sarhoş ve erkeğin önünde bitkin... Hâlâ karşı karşıya duruyorlar... Kızın iradesi artık eriyor... Bir dakika sonra o da itiraf edecek... İşte etmek üzere... İşte...

Fakat her şeyi bilen ay, buna razı olmuyor... Birdenbire bulutun arkasından çıkıyor ve ışığını kızın gözlerine akıtıyor... İki ışık birbirine karışıyor... Çapkın kuş tekrar ötmeye başlıyor... Uyanan tembel böcek yine söyleniyor... Ve... Kızın zâfı bir anda kayboluyor...

Erkek ve kız aynı zamanda farkına varıyorlar ki erkeğin elleri kızın yüzünü tutmuş ve kendisine yaklaştırmıştır... Kız erkeğin ellerini tutuyor,.. Yüzünden uzaklaştırıyor... Ve erkek hiç birşey söylemeden hiçbir mukavemet göstermeden buna itaat ediyor... Yalnız... Beş dakika önceki bir şeyi soruyor: "Niçin?"...

Şimdi hâkimiyet kızdadır ve erkeğin iradesi kızın elinde bir lâstik bağdır... Gülerek: "Çünkü ben nişanlıyım" diye cevap veriyor... Ve... Erkek sarsılıyor...

Erkek sarsılıyor... Bu kız sahiden" nişanlı olabilir mî olamaz mı, bunu düşünemiyor... Yalnız "Kim bu bahtiyar?" diye soruyor... Kızda cevap yok... Yalnız, kudretli gözlerini ona dikiyor... Bu gözlerde erkeğin kalbini okumak îsteyen bir ışık ve erkeği kıvrandırmaktan doğmuş bir gurur var... Erkek susuyor.. Kız gülümsüyor... Kuş ve böcek onların pek yakınma kadar gelerek dinlemeğe başlıyor... Ve ay, gözlerini ikisine dikmiş, merakla maceranın sonunu bekliyor... Rüzgâr duruyor... Yalnız gözlerde ve gönüllerde olan korkunç bir boğuşma...