|
ZIRVENIN DERDI
Geceler daglari duman alanda
Geceler zülmetde
yalqiz qalanda
Zirve de danisir özü-özüyle.
Bu tenha ucaliq – ürek qubari…
Deyir ki, birce gün dereye dönüb,
Hamiyla yanasi olaydim bari.
Hesed baxislari
sübhün sehitek
Çirpib eteyimden tökeydim yere.
Olaydim kölgeli,
nemli bir dere,
Çalaydim lilpari tütek yerine;
Seherin dumani ag yuxu kimi
Dolaydi gözümün bebeklerine.
Mese yarpaq-yarpaq elleri ile
Serinlik sepeydi yollarim üste.
Çemende seh emen körpe cigirlar
Qivrilib yataydi qollarim üste,
Günes gözlerini menden çekende
Külekler döslere hesret yayaydi.
Bulaq negmesinin axarlariyla.
Sinemde temizlik addimlayaydi.
Her addim dönse de iti qilinca –
Üreyim ayaga düsse, yaxsidir.
Bir qizil ildirim meni çalinca,
Köksümü selale desse yaxsidir.
Menim yüksekliyim ferehmi meger? –
Böyükdür böyüyün derdi, seri de.
En derin okean çökekleritek
Cansizdir daglarin zirveleri de!
SABIR RUSTEMXANLI
NE MUTLU TURKUM DIYENE,
TURK IRKI SAGOLSUN!
__________________
|