[METEHAN]

MENİM ANAM VE ANA DİL

Azerbaycan'ın büyük şairi Bahtiyar Vahapzade, "Menim Anam" şiirinde şöyle diyor:

MENİM ANAM
Savadsızdır
Adını da yaza bilmir
Menim anam...
Ancak mene
Say öğredip
Ay öğredip
İl öğredip
En vacibi dil öğredip
Menim anam.
Bu dil ile tanımışam
Hem sevinci
Hem de gamı
Bu dil yaratmışam
Her şiirimi
Her nağmemi,
Yoh men heçem
Men yalanam
Kitap kitap sözlerimin
Müellifi: Menim anam

Şairin ne dediğini büyük ölçüde anladınız; ama şöyle kısaca bir tekrar edecek olursak, şair diyor ki: Okuma bilmiyor, adını da yazamıyor benim annem. Ancak bana, sayı saymayı, ayları ve yılları öğretti. En mühimi de dilimi öğretti. Ben bu dil ile sevinci ve üzüntüyü tanıdım. Ben bu dil ile şiirimi ve müziğimi meydana getirdim. Aslında ben bir hiçim, ben yalanım. Yazdığım bunca kitabın gerçek sahibi benim annemdir.

Benim memleketimin muhterem insanları analarının konuştukları gibi konuşmak istemiyorlar. Çünkü bu dilden utanıyorlar. Sonunda bugün herkesin dört nala gittiği bu yapmacık dil, yapmacık insanlar yaratıyor. Özüne sözüne güvenilmez bir yığın insan...

Benim anam beni ninnilerle uyutur, masallarla büyütürdü.
Benim anam Türk çocuğu türkü beller deyip türkü dinletirdi.
Benim anam, sadece dil öğretmez, töreyi, namusu, vicdanı, adaleti, ahlakı da öğretirdi.
Benim anam, çeyiz sandığında Türk bayrağı taşır, Türk askeri gördü mü kendi evladından bir fark gözetmeyerek sarılır, askerlerimize hayır duaları ederdi.

Bizim analarımız Türkçeyi yapmacıksız konuşur, sözü, özlerindeki gibi dosdoğru söylerlerdi. Şimdi benim anamın dilini kaba ve görgüsüz bulanlar, bir ayna alıp kendilerine baksınlar.

Eğer bu dili unutursan, öz ananı unutmuş gibi olursun.
Eğer bu dili unutursan, gerçek değil hayal gibi olursun.
Eğer bu dili unutursan, kendin değil başkası gibi olursun.

Anamın bu güzel dilleri
Hoştur gadasın aldığım
Bu dili unutup gitmek
Boştur gadasın aldığım