[Cx GOKTURK Cx]

HERB VE FELAKET 1

Anadolu herbzedelerine yardım münasibetile

Uçar, uçar, yene ruhum diyari-hüzne qoşar;
Uzaq, uzaq, çox uzaq bir mühit içinde yaşar.
Soğuq, soğuq!.. Gece keçmiş, bütün cihan susmuş,
Uzaqda inliyor ancaq zavallı bir bayquş.
Gözümden uyqu çekilmiş de çarpıyor qelbim,
Nedense bilmiyorum, ah, xeyli müzteribim.
Önümde dalğalanır teyfler, qızıl qanlar,
Başımda patlıyor ateşli, sisli vulkanlar.
Tecessüm etmede qarşımda bir cihani-elem,
Dönüb de tersine guya yanar bütün alem.
Yığın-yığın beşeriyyet ölümle penceleşir,
Fedayi-nefs ederek haq üçün qoşar, güleşir.
Yakar, yıkar, ezilir, mehv olur, basar, basılır,
Veten yolunda ölür, öldürür, asar, asılır.
O top, tüfeng, o qılıclar, zeherli qumbaralar,
Ne ister, ah, niçin böyle gürleyib parlar!?.
Nedir şu qehrü felaket? Nedir bu qehtü qela?
Nedir şu kinü edavet, nedir bu derdü bela?
Aman, ne menzere! Duyduqca sarsılır vicdan.
Ne dehşet, ah!.. Düşündükce çıldırır insan.
Temeddünün sonu vehşetmidir, nedir ecaba?..
Xayır, xayır... ne diyor baq ricali-bezmara;
Siyaset erleri gür-gür gürüldiyor her an,
Böyük seadet umar hep şu qanlı fırtınadan.
Bütün şu velvele onlarca bir beşaretdir,
Yarınki bayramı tebrik için işaretdir.
“Böyük, küçük, qara, ağ, hep xristian, islam,
Şeherli, köylü, maarifperest, cahili-tam.
Bütün beşer ne hüquq istiyorsa, hep alacaq;
Qevi zeif ile bir yerde kamran olacaq...”
Demek ki, qalmayacaq zülmden cihanda nişan...
Aman,ne tatlı bir efsane, hem ne süslü yalan!
evet, bu neşeli, hem şairane bir xülya,
Xeyale, hisse pek uyğun, sevimli bir röya...
Bu tatlı hiss ile hep enbiya, bütün ürefa,
Fünuni-felsefeden zevq alan böyük üdeba,
Zeif için didinib, çırpınıb yorulmuşlar,
Feqet neticede hep eski halı bulmuşlar.
Qucaq-qucaq edilen tatlı vedler pek çox;
Saqın inanma! Yalan... Yoq, zeif için haq yoq!..
İnanma! Aciz için yoq hüquq, inanma xayır,
Cihanda haq da, heqiqet de hepsi qüvvetdir



HUSEYN CAVID

NE MUTLU TURKUM DIYENE,
TURK IRKI SAGOLSUN!