[Cx GOKTURK Cx]

HERB VE FELAKET 2

Anadolu herbzedelerine yardım münasibetile

Bir zamanlar şerefli Turanın,
O cihani ğiryui qavğanın
Qehreman, bir güzide evladı,
Türklerin anlı-şanlı ecdadı,
Saldırıb titretirdi yer yüzünü,
Hökm eder, dinletirdi her sözünü,
Ne zaman kişneseydi türkün atı,
Qırılırdı bir ölkenin qanatı.
Hep krallar, prensler, xanlar,
Ulu şahlar, kibirli xaqanlar,
Papalar, hep xelifeler her gün,
Diz çökerlerdi türke qarşı bütün.
Çünki parlardı erlerin qılıcı,
Hepsi qartal kibiydi saldırıcı.
Hepsi bir zevq alırdı qüvvetden,
Ululuqdan, müzefferiyyetden.
Bunu gördükde qomşu devletler,
Memleketler, zavallı milletler,
Hep boyun bükdü, türke yalvardı,
Merhemet gördü... canı qurtardı.
Sonra lakin bu merhemet, bu aman,
İşte tarix!.. Türke verdi ziyan.
Qavrulub eski sızlayan yaralar,
Fışqırıb durdu odlu qumbaralar.
Merhemetkarı merhemetle degil,
Qehrü şiddetle qıldılar tenkil.
Böyle dehşetli, qanlı menzereler,
Her zaman eylemekde celbi-nezer.
İşte bir levhe! Görmek istersen,
Baq da gör!.. Ah bir baqıb görsen?!
O şehametli türkün evladı,
Şimdi topraq yiyor da, feryadı
Çıqmış eflake, hep yanar, sızlar.
İşte baq! Yavrular, xanım qızlar
Titriyor penceyi-felaketde,
Hep ölüm qarşısında, zilletde...
Hepsi avare, hepsi ac-çılpaq,
Hepsi biçare... Baq, gözünden iraq?!
Hepsi qan ağlıyor da zaru-zebun
Hepsi qardaşca bir nigah arıyor,
Bir kömek, bir penahgah arıyor.
Dinleyen kim... feqet o feryadı?
Avutan kim... o qelbi-naşadı?
Ne felaket bu, hem nasıl müdhiş!?
Ah, ölüm en böyük seadet imiş...


HUSEYN CAVID

NE MUTLU TURKUM DIYENE,
TURK IRKI SAGOLSUN!