|
TURK ESIRLERI
Erkek, qadın, esger, çocuq, ixtiyar
— esir — deye, minlerce Türk övladı:
İssız bir adanın qoynunda sızlar,
Sorulmaz derdi, duyulmaz feryadı.
İşte kinli bir mezarlıq ki her gün
Yığın-yığın insan udar da, doymaz;
Sağlam vücudlar bele düşgün, ölgün,
Ümidsiz bir heykelden ferq olunmaz.
Gülümserler, feqet hep gözlerinde
İntiqamlı şimşekler çaxar, durur.
Çırpınırlar, solmuş benizlerinde
Bir çox gizli, sönük emeller uyur.
Yalnız soyuq, yağmur, boran, fırtına
Oxşar durur bu mehzun könülleri;
Üryanlıq, xestelik, aclıq bir yana,
Susuzluqdan hep qurumuş dilleri.
Amansız qartalın vehşi dırnağı
Mesum yavruları didib parçalar.
İşte edalet! İlanlar yatağı
İnsanlara mesken verilmiş qerar.
Nerde o serxoşlar ki hep “qardaşlıq,
Birlik, beraberlik” deye sayıqlar.
İşte bir vehşet ki, çekilmez artıq,
Dost deyil, düşmen bele görse ağlar.
Ey Türk eli! Ey milyonlar ölkesi!
Saqın duyma nedir bu hal, bu dehşet;
Titretmesin seni bu qardaş sesi,
Korluq, sağırlıq o da bir seadet!...
HUSEYN CAVID
NE MUTLU TURKUM DIYENE,
TURK IRKI SAGOLSUN!
__________________
|