|
SERQ KADINI
Men ne idim? Şerqin ezilmiş qadını!
(Bir az sükut...)
Men ne idim? Uf, onu heç sormayınız!
Varlığım bir quru heç!
Keçmişin en qaba, en vicdansız,
Kirli dırnaqları qehr etdi meni.
Görmedim gün işığı;
Doğduğum günden — evet — tarixin
Paslı zencirleri inletdi meni.
Her terefden qara bir mövhumat
Perdeler çekdi hemen gözlerime...
Qoparırken feryad,
Etdi qanun ile din istehza
Menim öksüzce qırıq sözlerime.
Yox, yalan söyledim, aldanmayınız;
Vardı bir çox tapınanlar da mana
Çünki pek dilber idim,
Süslü kaşanelerin qoynunda,
Meni sarmışdı ipekler, tüller...
Ağlayırdım gülerek,
Alışıb mehbese, altun qefese,
Söndürürdüm qaba şehvetleri men...
“Pek gözelsen” — qaniçen sultanlar
Meni eylence yapar,
Çox zamanlar da bağışlar birine,
“en nefis işveli bir qüvve” — deye.
Oh, ne miskince heyat!?
Yeri geldikce atarlar Nile,
Yaxud ateşkedeye...
Duyğusuz tanrıya qurban olaraq,
Kül olurdum yanaraq, qıvrılaraq.
Daha dehşetli bela, — çirkin isen, —
Atacaqlar derhal
Bir çuxur, bir quyuya, bir kanala.
Yapsalar her qabalıq, alçaqlıq,
Baş eyerdim susaraq of demeden...
Bir zamanlar men, evet, bir heç idim,
Qismetim sille, dayaq, könlüm esir,
Bir böcekden de heqir.
İmdi lakin o tikenlerden uzaq —
Gülerek, oynayaraq,
Yaşamaq zövqünü duymaqdayım ancaq, ancaq...
Yox, men artıq sürünen heç deyilim,
Parçalanmış da qaranlıqdan hörülmüş
kefenim,
Gemirilmez beynim.
İşte en şanlı üfüqlerde uçan
Şerqin azade, güler bir qızıyam;
Uca heşmetli fezalardan aşan
Penbe bir yıldızıyam!..
HUSEYN CAVID
NE MUTLU TURKUM DIYENE,
TURK IRKI SAGOLSUN!
__________________
|