[uluğkam]

İşçi Partisi’nin 9 Haziran Cumartesi günü Diyarbakır’da düzenleyeceği mitingin adı bu.Detaylı açıklamalar ve bilgiler partinin sitesinde mevcut.Afişte kullanılan spot ise çok ilglinç: “Cehennemde tek Kürt kalsa, Türkün Cennet’e girmeye hakkı yoktur“.Cennete nufüs kağıdıyla girilmiyor ayrıca cehennemdekilerin demografik yapısı da beni çok ilgilendirmiyor.Din kardeşliği söz konusu ise zaten bunun Türk’ü Kürd’ü olmaz.

İşçi Partisi’nin son iki yıldır izlediği ‘halkın değerlerine yaklaşma‘ politikasının sonucu olarak ‘dini vurgu‘lar içeren sloganlar da kullanılmaya başlandı.
Neden gerek duyuldu bilemiyorum tabii ama kötü de olmadı. Partinin markası olan Doğu Perinçek cenaze namazlarında boy göstermeye başladı.

Bu durumun; onların savundukları doğruların, dini hassasiyetlere olan soğuk tavırları nedeniyle, itibar bulamadığı kesimlerde de olumlu etki yarattığı çok açık.

Parti olarak yaptıkları programlar, ulusalcı duruşları ve giriştikleri cesur eylemlerle de hep takdir topladılar.


Diyarbakır’da yapılacak miting önemli !

Taşıma suyla değirmen döndürmeye alışık Türk siyasi camiası, Diyarbakır surlarının önüne Edirne’den, Muğla’dan, Rize’den katar katar selam getirilmesini de yadırgamayacaktır.

Mitingin amaçlarından biri de “Amerika’nın Büyük Ortadoğu Projesi’ne ve Haçlı İrticaya Diyarbakır’ımızdan güçlü bir yanıt vermek”.

“Haçlı irtica” tanımlaması samimi dindar müslüman halkı incitmeden hedefi açıkça göstermek için seçilmiş isabetli bir tercih.


Aslında her şey çok güzel; fikir, söylem, ambiyans çok güzel.

Kürt halkını kucaklamak için Türkiye’nin dört bir yanından Diyarbakır’a akmak da çok hoş.

Ama benim hala aklımda soru işaretleri var.

Geçmişte Doğu Perinçek’in Kürt halkı yerine eşkiya sürüsünü selamladığı fotoğraflar kafamı karıştırıyor.

Nasıl olur diyorum; savunduğu değerleri, dün nasıl böyle, ezmiş geçmiş biri olabilir bu adam diyorum; anlamıyorum.

Bizim Doğu Perinçek’te aksayan bir taraf var.
Bilmem nasıl anlatsam;
İşçi Partisi büyük parti, fikriyatı sağlam,
Fakat Perinçek’in şimdiki hallerinin ben hepsini anlamıyorum;
O’nu bugün buraya taşıyan şey; tövbekarlık mı? Sanmıyorum.



Aşık ile maşuk misalı “al gülüm ver gülüm” günlerinin hatırası bu fotoğraflar çok eski değil.

Yıl: 1991.

Yer: Kuzey Irak.

Gencecik filizleri dağa çıkarıp canavarlaştıran; her gün karakol basıp, köy basıp kardeşlerine kurşun sıktıran bu ellerle nasıl bu kadar yakın ?

Diyorum ki “hayır, aslında ‘Kürdistan İşçi Partisi’ sandı da onları, bu yüzden çıktı o kamplara”; yok, yok, kendimi hala inandıramıyorum.