[İsenbike]

İstanbul emniyet müdürlüğünün birinci şube nezarethanesi hem feci, hem garip bir yerdir. Feciliği 19 ve 20 numaralı elektrikli işkence hücrelerinden başka bir mezar kadar daracık, bir ahır kadar pis ve yazın sıcak günlerinde bir hamam kadar boğucu diğer oturma(!) hücrelerine malik oluşu gibi sebeplerden; garipliği ise bu boş oturma(!) hücrelerine ihtilattan menedilmiş siyasi(!) sanıklar kapatıldığı(yahut gömüldüğü) halde bu sanıkların orada birbirleriyle mükemmelen konuşmak imkanını bulmaları gibi vaziyetlerdendir.

1944 yılı Temmuzunun sıcak günlerinden bir vakit öğleden sonra. Bir müddetten beri helaya çıkmak isteyenin bulunmamasından dolayı nezarethanede bir sessizlik hakim... Bu sessizlik içinde birden Atsız'ın sesi duyuldu. Atsız orada, oranın ıstıraplı gün ve gecelerinde yazmış olduğu Zindan adlı şiirini okuyordu:

Burda güneş açmıyor,
Ümit kuşu uçmuyor,
Yol yok, kervan göçmüyor,
Dakikalar geçmiyor...

Bir kadının meali,
Bir yavrunun hayali,
Bir evin öksüz hali,
Gözlerimden kaçmıyor...

Döndüm vuslat yolundan,
Yandım firkat çölünden,
Tanrı rahmet selinden
Bir damlacık saçmıyor...

Karardı gündüzlerim,
Kış oluyor yazlarım,
Dumanlanan gözlerim,
Uzak yakın seçmiyor...

Bir gönülüm : muratsız;
Bir kartalım: kanatsız;
Kendinden geçse Atsız
Dakikalar geçmiyor...

Atsız'ın son kıtada sesinin biraz titremesi hücrelerde tıkılı arkadaşlarını büsbütün heyecana getirdi. Şiiri bir daha okuması için seslenmeye başladılar. Ve Atsız bu sefer daha gür bir sesle Zindan'ı yeniden okudu. Şiirin sonu olan:

Dakikalar geçmiyor!

mısrasının söylenmesiyle gürültüyü işiterek nezarethaneye gelen nöbetçi memurun müdahalesi, Nejdet Sançar'ın hücresinin duvarına bir yumruk yapıştırarak "geçer!" diye bağırması: Dr Külahlıoğlu'nun çektiği of ve bazı hücerelerden yükselen küfürler birbirine karıştı.

Orkun 20 Ekim 1950 sayı:3