[GökTürkAlp]

Günlük yaşantımızı anlatan acemice bir hikaye yazdım.Bunu sizinle paylaşmaktan gurur duyarım.Umarım beğenirsiniz.Esen kalın....

Zaman hızla akıp gidiyordu.17 yaşına gelen Oğuz yeni yeni Türklükten haberdi.Artık gerçekleri görebiliyordu.Ülkesi bölünme tehlikesi içinde,içerdeki etnik döküntüler her gün ülkesine zarar vermekteydi.Artık her şeyi anlamaya başlamıştı.Gece rüyasında Tarih Babayı gördü.Gördüğü rüyada Ermeniler Türklerin kadınlarına tecavüz ediyor,krolar her gün isyan çıkartıyor,lazlar vs. bütün etnik döküntüler arkadan vuruyordu Oğuzu, ismini taşıdığı boyun insanlarını.Oğuz karar verdi artık kendi kanından olmayana güvenmeyecekti.Canı gördüğü rüyadan dolayı çok sıkılmıştı.Dışarı çıktı yolda yürümeye başladı.Kara çarşaflı gözleri dahi görünmeyen bir dilenciye rastladı.Durdu ve kadını izlemeye başladı o sırada türlü türlü hayallere dalmıştı .Bir anda dilencinin madeni para seslerini duyunca irkildi.Yanında ki sözde sakat çocuguna kürtçe olarak paraları say demiş olacak ki çocuk paraları saymaya başlamıştı.Oğuz bekledi paranın sayma işlemini bitmesini bittiğinde ise çocuğun ağzından sadece 75 milyon lafını duydu.Oğuz’un kafası gittikçe karışıyordu biraz daha ilerlerse güzel şeyler görebileceğini düşündü.Köşe başına geldiğinde zenci birini gördü.Zenci adam bir gence karbonat renginde bir şey vermişti karşılığında da yüklü bir para almıştı.Oğuz anlamıştı zenci adam çocuğa eroin satmıştı.Oğuzun sinirleri iyice bozulmaya başlamıştı.Bir parkın bankına oturdu.Etrafı seyre daldı.Bir anda ortalık hareketlendi yaklaşık 8-9 yaşlarında 4-5 çocuk birini yere yatırmış bir çocuğu dövüyorlardı.Oğuz hemen ayağa kalkıp yerde yatan çocuğu kaldırdı diğer çocuklarsa çoktan kaçmıştı bile.Oğuz çocuğa neden dövdüklerini sorduğunda ise “Ben Türk’üm o yüzden dövdüler beni” dedi çocuk.Oğuz çocuğun üstünü temizleyip cebine de biraz harçlık koyduktan sonra eve gitmeye karar verdi.Arık bu acı dünyayı görmek istemiyordu.Yolda yürürken kafası dağılsın diye radyoyu açtı.Ama bir haberi dinledikten sonra radyoyu kapattı,gözlerinden bir iki damla yaş aktı.Haberde 20 şehit haberi daha gelmişti.Oğuzun adımları hızlandı.Eve vardığında hemen odasına geçti.2 yıldan beri okuduğu Hüseyin Nihal Atsız’ın “Kahramanlık” şiirini katlayıp cebine koydu.Cebine başka şeylerde aldıktan sonra hızlı adımlarla tekrar evinden çıktı.Evden çıktığında ise şiirin şu dizesi aklından geçiyordu.Yırtıcılar az yaşar... Uzun sürmez doğanlık... Her ışığın ardında gizlidir bir karanlık. Adsız sansız olsa da, en büyük kahramanlık; Göz kırpmadan saldırıp bir daha dönmemektir.