[GÜLER TÜRK]

Ben pek dini konularda açıklama yapmayı sevmem. İnsanın bilmediği konuda susması da bir erdemdir. Hayatımda geçen birkaç olayla konuya değinmek isterim.
1997 yılında temel eğitim 8 yıl olmuştu. O yıl üniversite sınavını kazanmıştım. Dersaneme gitmem gerekti. O günde İmam Hatipliler ve tarafyanları Ankara Kızılay Meydanı'nda miting yapacaklarmış. Meydanı gören ülke Türkiye değil İran sanır. Polisler halimi anladılar dersaneme ulaşmamda yardımcı oldular. Ben dersane kapısı önünde adımın yazdığı yere bakarken birisi:'Hanfendi alır mısınız?' dedi. Bende yüzüne bakmadan broşür zannedip aldım. Adam saniye içinde kayboldu. Adam misyonermiş. Elimde ise Türkçe İncil vardı. Elin misyoneri dinini yaymak için İncili Türkçe çevirmiş bedava dağıtıyor. Bizde hala Arapça ibadet, Kuran-ı Kerim niye?
Yaz döneminde mahalledeki arkadaşlarla camiye giderdik. Namaz surelerini öğrenecek kadar eğitim almıştık. Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmeni okuduğumuz surelerde hatalar buldu. Eksiler not ortalamamı etkiledi ve puanla girmeyi çok istediğim liseye gidememiştim. Tanrı kulunun durumunu gördü sonuçta daha iyi bir liseye gittim. İkiside devletin memuru. Aynı eğitimi almışlar. Bir camide imam diğeri okulda öğretmen. Fark ne? Dilim dönmüyorsa benim suçum ne?
Kandil günlerinde Arapça Kuran-ı Kerim okunduğunda insanlar kendini veremeyip aklına elliiki buçuk şey aklına gelirken ardından okunan Türkçe duada niye insanlar dikkatle dinlerler?
Atam izindeyiz deniyorsa Türkçe ibadet konusunda yan çizmek niye?
Dünyaya geç gelmişim. Hala aklını kullamayıp gece tırnak kesmek caiz midir sorusuna cevap arayan insanlarla, Tv'lerde birbirini yiyen ilahiyatçılarla ve mevcut hükümetle Türkçe ibadeti, ezanı uzak görüyorum. Akıl ve mantığın çözemeyeceği şey yoktur. Hayatta en hakiki mürşit ilim ise benim anadilim Türkçedir.