[Güntülü]

Bunlar benim kedilerim. Şeker ve 4. resimde arkada duran da kardeşi Hürrem. İkisini de çöp tenekesinin altına sığınmış vaziyette buldum. Gözleri yeni açılmıştı. Büyük ihtimalle köylüler çarşıya pazar kurmak için inerken yolun kenarına bırakıvermişlerdir sırf dişi oldukları için. Her bahar dişi yavru köpekleri de kedileri de bizim evin üzerindeki yolda bırakırlar genelde. Erkek köpekler işe yarar sığırı kurttan korur, erkek kediler de fare tutar. Dişi hayvanlar da sürekli yavruladıkları için başlarına dert olur düşüncesi taşırlar. Hatta yazın hiç acımadan sabahdan akşama kadar yük taşıttıkları eşekleri bile boş bırakırlar, ne halleri varsa görsün diye. Kış boyunca ya inen kurtlar parçalar yer, ya aç kalan sokak köpekleri, kimisi kardan yiyecek bulamaz açlıkdan ölür, kimi soğukdan. Yazın da sağ kalanları çay boyundan tekrar toplayıp odun taşıtırlar. Bunlar da o zihniyete maruz kaldılar işte. Şans eseri ben buldum çok geç olmadan. Keza o yolda ezilen hayvanların haddi hesabı da yok. Şimdi bizim evin bir parçası oldular. Hürrem'in bir gözünü horoz çıkardı kör etti. Diğer gözüyle hayatı kucaklıyor hatta Şeker'den daha iyi avlanıyor. Damlarda, ağaçlarda geziyor. Şeker yabancı kedilerden korktuğu için evden çıkmıyor. Koltuğun sahiplendiği köşesinde uyuyor, bilgisayar çalışırken klavyenin üzerinden eksik olmuyor, ders çalışırken kitapların yapraklarını çiğniyor... Almasaydım ne halde olurlardı diye düşünmek istemiyorum bile. İyi ki bırakmışlar demek pek hoş olmaz tabi ama iyi ki varlar, iyi ki benimle beraberler.