|
Tanrı'nın yarattığı bu muazzam varlıklar kimileri için zararlı, mikrop taşıyan birer canlı olarak görülsede, benim ve benim gibi bir çok hayvan sever için dünyanın en eşsiz varlıklarıdır. Yalnızlığınızda, üzüntülü anlarınızda, kızgınlık ve bunalım dönemlerinizde sizi karşılıksız dinleyen ve bazen gözyaşınızı silen tek dostunuz onlardır.
Kimi zaman usulca ayaklarınıza dolanırlar..
Kimi zaman bütün heyecanıyla üzerinize atlarlar..
Kimi zaman da tüm masumluğuyla kucağınıza yatarlar..
Bu duygular bu masum varlıklara olan sevgimizi arttığı gibi zamanla evimizin birer ferdi olur çıkıverirler.. Heyecanlarıyla heyecanlanır, üzüntüleriyle üzülür hale geliriz. Varlıkları güç vermeye başlar insan yüreğine. Gürültülü patırtılı bir anın sonrasın da ellerinize dokunarak verdiği o huzuru belki de dünyada başka hiç bir yaşatamaz sizlere.. Fakat gün gelir kücücük bedenlerindeki bir ağrının verdiği o ağır ızdırabı anlatan inlemeleri, varlıklarıyla güçlenen yüreğimizi, birden bedeninizin ortasında eritiverir.. Herşeyi kırıp düktümüz ellerimiz çaresizce uzanır dingin bedenine. Tekrar koşup, çoşmasını beklediğimizin hikayesidir bu.. Bu sona doğru gelindiğini bildiğimiz halde kabullenmeyişimizdir. Bu aslında bir yitirilişin hikayesidir.. Yıllar önce henüz annesinden 1aylık iken alınıp, para uğruna soğuk bir kafeste bekletilen kücücük bir varlığın, ellerimden kayıp gitmesinin ardından yaşadıklarımın ufak bir bölümüdür. Daha yazılacak çok şey var ama ellerim gitmiyor. Bu duyguları çok az kişi yaşar ve çok az kişi bilir. Bu duyguları hissebilen çok az kişiden biri olan Çağatay beğ'in acısını en az onun kadar iyi anlayabiliyorum.
Ölüm üzerine söylenmiş yüzlerce söz yerine, okumaya ne zaman başlasam yüreğimi parçalayan ilk köpeğim için kaleme aldığım anılarım adlı yazıdan bir bölümünü ilk sizlerle paylaşmak istedim.
|