Alıntı:
Kür Şad adlı üyeden Alıntı
Atsız ve diğer kahraman Türkçüler İnönü'nün korkunç istibdat devrinde tabutluklarda türlü işkenceler çekerken, Türkeş mektubunda mahkeme heyeti ve savcıya şöyle yalvarıyordu...
"Taşıdığım millî duyguların verdiği heyecanlarla, hiç düşünmediğim ve hatırımdan geçirmediğim manaları da ifade edebilecek olan şeyler yazdığımı, sorguya çekildikten sonra anladım. Fakat lütfen emin olmanızı isterim ki, ben bunları bir maksatla yazmış değilim. Edebî ve parlak cümleler yazmak için millete şâmil, umumî bir mana kast ederek yazdım... Şimdi sizlerin beni affetmenizi, bir an evvel tahliye etmenizi istirham ediyorum.
Bundan sonra kendi vazifemle meşgul olacağıma söz veririm. 38 günden beri maddî ve manevî büyük ıstırap ve elemler içindeyim. Bu kadarını artık bana kafi görmenizi istirham ederim. Cezadan maksat insanları ıslah etmek olduğuna göre bu tutukluluğumun bana büyük bir ibret teşkil edeceğine inanmanızı istirham ederim. Beni bir an evvel tahliye etmenizi arzeyliyerek saygılarımı sunarım..."
|
Eğer bir işi yanlışla yapmışsan fakat yanlışla yaptığın bu işten sonra olaylar sarpa sarmışsa ve bunun cefasını çekemye başlamışsan, ya da cefasını çekmek kaçınılmaz olmuşsa bile geri adım atmayacaksın. Onurlu insan, sırf onuruna ve duruşuna laf getirmemek için neyse bedeli öder, sonuçta insanlar ömrünün uzunluğuyla değil, o ömründe yaptığı işlerle hatırlanırlar.
Türkeş, mahkemeye bu şekilde yalvarırken, Atsız ırkçılığın haklılığını ispatlayan savunmasını yazıyordu. Bugün Atsız'dan gururla bahsolunurken, Türkeş yalvarmalarıyla hatırlanıyor. Onur ve şeref kavramlarını ön planda tutan kimse için elbette ruhu şad olan Atsız'dır...