Alıntı:
Savaşçı_Türk adlı üyeden Alıntı
Soydaşlar ben şu sonlarda b,c,d,g,ğ bulunmamasını anlamış değilim. Bildiklerim kadarıyla örnek vereyim, cennetin Türkçesi uçmağdır ve "ğ" ile bitiyor. Zamanın Türkçesi çağdır ve "ğ" ile bitiyor. Bu kurala uyan birçok Öz Türkçe sözcük de büyük-küçük ünlü uyumu, vb. kurallara uymuyor. Örneğin cehennemin Türkçesi de tamudur ve küçük ünlü uyumuna uymaz. Yoksa bu okullarda öğrendiğimiz kurallar bu sözcükler dikkate alınmadan sonradan mı koyulmuştur?
|
Küçük ünlü uyumu Türkçe sözcüklerde illa ki olan birşey değildir %90 gerçekleşen sık bir durumdur yalnızca. Dediğiniz gibi tamu Türkçedir ama örneğin tamo olsaydı Türkçe olmadığından emin olabilirdiniz çünkü o gerçekten sözcük sonunda rastlanmayan bir durum.
Sonu b,c,d,g ile bitmiyor ğ ile bitmeyecek diye bir kural yok. b,c,d,g ile bitmemesinin nedeni de halkımızın b,c,d,g ile biten sözcükleri p,ç,t,k(ğ)'ye çevirip söylemesidir zaten yani kendiliğinden olan bir durumdur. Örneğin ağac yerine ağaç denmektedir eskiden bitig diye söylenen şey bugün Türkçesiyle bitiktir, yine eskiden sönüg diye söylenen sözcük bugün Türkçesiyle sönük durumunu almıştır yani burada Türk budununun karakteristiği bir ses benzeşmesi vardır kuralın çıkış noktası da budur. Bu benzeşmeye uymayan, budun tarafından hala eski haliyle söylenen Türkçe sözcükler tek tük de olsa bulunabilir bu durum onların Türkçe olmadıkları anlamına gelmez.
Esenlikler