[Güntülü]

- Türkçede uzun sesli yoktur.

-Türkçede ince a yoktur. Başka dillerde mesela Fransızcada olduğu gibi ince ve kalın şekli yoktur, a normaldir.

- ı seslisi Türkçeye mahsustur. Arapça, Farsça ve Batı dillerinin çoğunda yoktur.
İnce l yoktur. Sadece yabancı asıllı kelimelerde görülür. "lazım, lüzum, hayal, vals gibi."

- Türkçede gırtlak sessizleri yoktur.

-Türkçede f-h-j-v sesleri yoktur. f sesi sadece taklidi kelimelerde ve nidalarda görülür: fıslamak, üflemek, of... , h sesi ise k sesinden gelmektedir. Farcça ve Fransızca asıllı kelimelerde görülen j sesi halk diline c olarak geçmiştir. Türkçedeki v'ler ise b'den yahut g'den gelişmişlerdir. var-bar, ev-eb, güvercin-gügercin, döv-dög, kov-koğ...

-Türkçede kelime başlarında c-l-m-n-r-z bulunmaz, nine ve ne ile ne'den yapılan kelimeler( neredea+,niçin, nereye, nasıl, nice, ne kadar) müstesnadır.

-Türkçede kelime sonlarında b-c-d-g sesleri bulunmaz. Yabancı asıllı kelimelerdekiler p-ç-t-k şeklinde telaffuz edilirler( kitab, ihtiyac,ferd, reng). Bunlar söylendikleri gibi yazılırlar(kitap, ihtiyaç, fert, renk). Yalnız bu kelimeler sesli ile başlayan bir el aldıkları zaman sadalılaşma hadisesi olmakta, bunlar tekrar eski hallerine dönmektedirler( kitaba, ihtiyacımız ferdi, rengi).

-Türkçede birbirinin aynı iki sessiz yanyana bulunmaz. Ancak Arapçadan gelme kelimelerde çift sessiz vardır( şiddet, dikkat, sarraf, ressam...) Türkçede: elli, belli, bellemek, anne müstesnadır.

-Türkçede üç sessiz yanyana bulunmaz.

-Türkçede hece başında herhangi iki sessiz yanyana bulunmaz. Arapça ve Farsçada da durum aynıdır. Bu tarz kelimeler Batı dillerinden gelmektedir( tren, gramafon, spor, stad...) Türkçede bu çeşit kelimeleri telaffuz için halk umumiyetle iki sessiz arasına i veya ı sesi getirmektedir.

-Türkçede hece sonunda -lp (alp, kulp), -lt(alt,salt), -nç( dinç, genç), -nk(denk), -nt(ant), -rç(burç), -rk(Türk,kürk), -rp(sarp), -rs(ters), -rt(sert, kurt), -st(ast, üst)sessiz grupları dışında sessiz grupları bulunamaz.

-Türkçede büyük ünlü uyumu ve küçük ünlü uyumu kuralları vardır.

-Türkçede sessizler arasında da uyum vardır. Sadasız sessizler:ç,f,h,k,p,s,ş,t; sadalı sessizler: c,d,g,ğ,j,l,m,n,r,v,y,z sessizleridir. Kelime içinde yanyana bulunan iki sessizden biri sadalı ise öbürü de sadale, biri sadasız ise diğeri de sadasız olur. Buna sessizlerin sertlik, yumuşaklık uyumu denir.