|
BİR HAYAT ÖYKÜSÜ
Babasını doğru düzgün hatırlayamıyordu bile, çünkü babası, o 7 yaşındayken, yani daha okula bile başlamamışken ebedi aleme intikal etti. Çocukluğu ve gençliği tabiri caizse beş parasız ve perişan bir hâlde geçti. Tek maddi geliri, annesinin dul aylığı ile kalacak yerleri olmadığından beraber kaldıkları dedesinin emekli maaşıydı. Bunun dışında hiç paraları yoktu. Yani o, diğer çocuklar gibi ayakkabılarıyla veya babasının aldığı çikolatalarla övünemiyordu. Çünkü onun, çikolota veya her çocuğun düşü olan bisiklet alacak bir babası bile yoktu.
Fakat bu çocuk çok engin bir ruha sahipti. Sanatsal yönü gelişmişti ve özellikle kaliteli müzikleri çok seviyordu. Babasının vefatından sonra tutunacak tek dalı olan annesine çok bağlıydı. Annesi, onun için herşey demekti. Gençliğinde yakışıklı da bir çocuktu. Biraz da parası olsa, kesin en güzel kız onun arkadaşı olacaktı ama parası olmadığından, kızların hepsi içten içe ona gönül verse de o bir kız arkadaş edinemiyordu. O kadar ki onun yakışıklılığı, kadınların bir araya geldiklerinde konuşulur türden olmuştu.
Daha sonra İstanbul'daki dayısının yanına taşınmıştı. Buraya geldikten sonra Kuleli Askeri Lisesi'nin o artist gibi öğrencilerine hayran olmuştu. En yakın arkadaşı olan Tamer'e hep Kuleli Askeri Lisesi'nin öğrencilerine ne kadar özendiğinden bahsediyordu. Vapurla gezerken, eğer Kuleli Askeri Lisesi öğrencileri vapura binerse, kızların hepsi bunlarla ilgileniyor, ona bakmıyorlardı bile. Ne vardı şu askerlerde bu kadar çekici ve cazip duran? Bunu bir türlü anlayamıyordu. Ama çok imreniyordu şu Kuleli'lere. Hele şu üniformaları yok muydu? İnsanı çok özendiriyordu kendisine.
Sonunda kararını verdi ve Kuleli Askeri Lisesi'ne girdi. Oraya girenlerin kendisinden bir farkı yoktu ya, eğer çalışırsa, başarılamayacak bir şey yoktu. Böyle söylüyordu asrın en büyük kahramanı Mustafa Kemal ATATÜRK. O Hâlde çalışırsa yapabilirdi. Zaten onun tek arzusu, Kuleli ASkeri Lisesi öğrencisi üniformasıyla vapura binebilmekti. Sonrasında bir subay olur, sonunda da emekli olup giderdi. Zaten bu kadar ilerisini düşünmüyordu, gereği de yoktu. Şimdilik Kuleli Askeri Lisesi'ne girerse ve subay olmayı başarabilirse, hayalleri gerçekleşmiş olacaktı.
Ve başardı, Kuleli Askeri Lisesi'ne girdi. Ama artık o çok sevdiği annesini sadece haftasonları görebiliyordu. Artık o da vapura biniyor ve Kandilli Kız Lisesi'nin güzel kızlarına bakışlar atıp, bu bakışlarına aynı keskinlikteki gözlerle cevap alabiliyordu.
Nihayet Kuleli'den mezun olup Kara Harp Okulu'na başlamıştı. Şimdi burayı da bitirirse artık yaman bir teğmen olacaktı. Bunu düşünüyor ve çok çalışması gerektiğini biliyordu. O Kara Harp Okulu'ndayken, Türkiye'nin ilk askeri müdahalesi olan 27 Mayıs (1960) ihtilâli gerçekleşti.
Nihayet bu okulu da bitirip milletine hizmet aşkıyla genç bir teğmen olarak subaylık görevine başladı ve ilk atandığı yer Iğdır taraflarındaki Süveren olmuştu. Babasını kaybettikten sonra dört elle sarıldığı annesini de yanına alarak buraya geldi ve Türk Silahlı Kuvvetleri'nde artık bilfiil göreve başlamış bulunuyordu. İşte o yok yoksul fakirlik günlerini birlikte geçirdiği annesine şimdi vefa borcunu ödeme günü gelmişti. Artık sıkıntı yoktu. Olmayacaktı.
Ve 2008'in Haziran ayı,
Fakirlik ve babasızlık yüküyle büyüyen bu yiğit Türk evladı, Türk Kara Kuvvetleri Komutanı olmuştu. Ve iki ay sonra Genelkurmay Başkanı olacaktı. Bunun hazırlığı içindeydi.
İlker Başbuğ Paşa, kişilik olarak da takdire şayan, güzide bir insandır. O'nun hayatı, ne zengin babası sayesinde tek derdi sarışın mı yoksa kumral mı kızların daha güzel olduğu ya da bilmem ne marka arabanın son çıkan modeli değil, okumaktı.
Genç kardeşlerime her zaman okuyun diyorum ya, işte okumanın ve okuyup başarmanın en büyük ispatlarından biri Başbuğ Paşa'dır. Özellikle genç kardeşlerim Başbuğ Paşa'nın hayatını örnek alsınlar.
|