Başımız Sağolsun.. uA

[Çi-Çi Yabgu]

Ailemizin(ultrAslan) en değerli üyesini ALPASLAN AĞABEY'imizi elim bir trafik kazasına kurban verdik.

Sözlerin tükendiği, kelimelerin ifadesiz kaldığı andayız. Kederli ailesine, spor camiasına ve tüm dostlarına sabırlar diliyoruz.

Alpaslan Ağabey'imiz 28.09.2008 Pazar günü Şişli Camii'nde İkindi Namazını Müteakip kılınan cenaze namazından sonra, Hasdal Mezarlığında toprağa verilecektir.

Not: Cenaze Namazı sonrası Şişli Belediyesi'nin otobüsleriyle Hasdal Mezarlığına ulaşım sağlanılacaktır.

1965 - ..



www.ultraslan.com

Ruhu Şad, Mekanı Uçmağ Olsun..

[Aslan]

Yıllar yılı hiç bıkmadın
Büyük bir aşkla bağlandın
Yeri geldi sabahladın
Bütün ömrünü harcadın
Söyle şimdi neredesin sen
Oldu mu bırakıp gitmen
Keşke çıkıp şaka desen
Ne olur Alpaslan Dikmen!


Ruhun Şad olsun ağabey... Kardeşlerin seni hiç unutmayacak!

[Aybala]

Alparslan Ağabey'i şahsen tanımasam da, UltrAslan ailesinin hatırı sayılı bir üyesi olduğunu biliyordum, üstelik yanlış anımsamıyorsam kendisi Discovery Channel'da Galatasaray-Fenerbahçe derbisiyle ilgili bir belgeselde çıkmıştı, o gün tesadüfen kanalları değiştirirken bir anda rastlayınca çok şaşırmış, mutlu olmuştum. Kuşkusuz, Galatasaray'a bütün kalbiyle bağlı bir Türk soydaşımızdı. Ruhu şad olsun.

[Aslan]

Alpaslan Dikmen, adı gibi Aslan bir ağabeyimizdi. Şahsen O'nu tanıyan bir insan olarak yokuluğuna alışabildiğimizi söylesem yalan olur. Sadece bir tribün insanı değil, oturup siyasi, kültürel, tarihi her türlü sohbeti edecebileceğimiz, fikir alışverişi yapabileceğimiz , her zaman yol gösterici bir ağabeyimizdi. ultrAslan taraftar grubunu Türkiye'de tribünden çıkararak sosyal bir oluşum haline getiren yegane insandı. Aynı zamanda da çok sağlam bir Türk Milliyetçisiydi. Her sene düzenlenen Anıtkabir ziyaretleri, Çanakkale Şehitliği ziyaretleri hep Alpaslan ağabeyimizin emeği sayesinde olmuştur. Camiamız için acı bir kayıptır. Yerini doldurmak çok zor.

[AY KATUN]

bir rengi sevmek...
siyah’ı-lacivert’i ya da kırmızı’yı...
ama başka sevmek, bir başka...
örnek olmak, örnek olunmak, o renge ait ne varsa hatırlatmak...
karşılıksız sevmek, karşılıksız sevmeyi öğretmek...

karıncaezmez’i öğrettin ilk. yazdın, çizdin, anlattın...
ona koştuk, öptük ellerinden, son bir kez bile olsa gördük onu...
sarıldık o güzel insana... sonra kaybettik...
ama okuduk hikayelerini sonradan, dinledik eskilerden,
büyüdükçe büyüdü içimizde...
yari geldi en büyük karıncaezmez olduk en zorlu maçlarda...
daha bir bağlandık renklere...

ali sami yen’i öğretirken
fahriye yen’i hatırlattın...koşun dedin...
fahriye annemize koştuk...
öptük güzel ellerinden, sarıldık...içimize çektik kokusunu...
çocuklarım dedi, milyonlarca çocuğun var dedik anne...
her tarafını sarı-kırmızı çiçeklerle donattık her gidişimizde.
her hafta her gün gümüşsuyu askeri hastaneye koştuk...
o artık konuşamasa bile, biz anladık her defasında,
o anlatamasa bile biz gördük gözlerindeki sevgiyi...
kaybettik...ağladık...

Metin Oktay ruhunu anlattın...
sen anlattın, biz dinledik...
renklere aşk’ın içinde paranın renginin olmadığını anlattın...
biz dinledik...
daha bir sevdik metin’i...
daha bir metin olmaya başladık...
kaybetsekte kazanmayı, kaybettikçe, daha bir sevmeyi öğrendik...

sarı-kırmızı, sadece stadyumda değil dedin...
basketbol’a, voleybol’a, su topu’na koştuk...
nerde galatasaray varsa orda olduk...

bizden olmayanları da sevin dedin...
içinde insan geçen herşeyi sevin...
arkadaşımız, dostlarımız oldular...
kavga’da etsek bazen, o en güzel kıvamında,
"ne yaptınız yine!" dedin...kendimize geldik...

yüzbinlerce fidan diktik...
onlarca şehitlik gezdik...
onlarca okul’a, onlarca kamyon gönderdik...
binlerce yaşlı’nın, evine "huzur" olduk...
"kan"lar verdik, "kemik iliği" nedir bilmezken, gönüllüsü olduk...
yardımlaşmayı, paylaşmayı, kardeşliği,,
saygıyı, sevgiyi herşeyi, herşeyi öğrendik...
yeri geldi bir simit, yeri geldi bir tek sigarayı paylaşmayı öğrendik
en uzun sarı-kırmızı yollarda...
tanımadığımızı sandığımız insanlarla "omuzomuza" durmayı
en ağır mağlubiyetlerde bile, "canınız sağolsun aslan"lar demeyi öğrendik...

dik durduğumuzda, kolkola girdiğimizde,
hiç bir zaman devrilmeyeceğimizi öğrettin...

ne zaman, ne şekilde ihtiyaç duysak,
mesafelere bakmadan, aradığımızda yanımızda olmayı...
super-man ya da batman ya da he-man, ama bi şekilde kahramanımız olmayı...
o güzel gözlerinle tebessümünü, kulağımızdan çıkmayan kahkahanı...
örnek alınacak yeni bir "metin" olmanı...
onbinlerce kişinin "ABi"Si OLMAnı...

öğrettiğin herşey için,
bazen baba, bazen dost, bazen sert bir öğretmen,
ama çoğu zaman "abi" olduğun için...
aynı anda milyonlarca şey düşünüp,
ağlamaktan, cümleler kuramayacak kadar kendini sevdirdiğin için...
senelerce"sırtında" taşıdığın için, teşekkürler abi’m...

Son kez baktık sana ıslak gozlerle..gozyasları sel oldu aktı..Cok cnımızı yaktın be abi..bugün, son kez geldk senın yanına..
ama sonsuza kadar öğrettiğin herşeyle, sevginle,
adın gibi, sevgin gibi, "aslan" yüreğin,
yüreğimizdir artık...

Hepimiz "metin"dik, şimdi bir yanımız da "alpaslan" ..
mekanın cennet olsun abilerin abisi...