BİR ÜREYİN FERYADI

[afiq_agdami]

"BİR ÜREYİN FERYADI"

“Türkem”-dedim,
Dinme!-dedin,
Meni mene yad eyledin.
Tariximi unutdurdun,
Esrlerce qan uddurdun.
“Türkem”-dedim,qılıncını işe saldın,
Of demeden neçe-neçe canlar aldın.
“Türkem”-dedim,iki böldün bir veteni,
Üreyime dağlar çekdin,diddin meni.
“Türkem”-dedim,torpağımı qan bürüdü,
”Türkem”-dedim,üstüme tanklar yeridi.
Cavidime,Müşfiqime”xain”dedin,
Öz yurdundan sürgün etdin,gülleledin.
Derd vermisen,sevincimi kem etmisen,
Sen Bozqurdu bir tülküye yem etmisen.
Unutmuşuq,unutmuşuq...
Qaniçene “baba”deyen biz olmuşuq,
Bir cellada boyun eyen biz olmuşuq.
Onlar deyib,
Biz susmuşuq.
Onlar döyüb,
Biz susmuşuq.
Susa-susa uduzmuşuq...
Bu susmaqla sanma senin bu derdlerin yox olacaq,
Bu susmaqla Gülüstanlar,Türkmençaylar çoxalacaq.
Susma,danış,ürekli ol!Hüner göster,
Azad olmaq ürek ister,hüner ister.
Besdir daha!Bu susqunluq,daha besdir,
Bu ses bize Qarabağdan gelen sesdir.
Axı ne vaxtacan susmalıyıq biz?
Tarixi qan ile yazmalıyıq biz!

Afiq Ağdami (Az-Türk)

[afiq_agdami]

“Tebriz!”

Derk ede bilmirem feleyin işin,
Su kesmiş yolunu sönmez ateşin.
İkiye bölünmüş bir ürek düşün-
Gözleri yollarda qalmışam, Tebriz,
Yene bulud kimi dolmuşam, Tebriz!

Öldüren hesrete çox boyun eydim,
Közeren ümidle qapını döydüm,
Belke de bilmeden xetrine deydim-
Belke övladını unutdun, Tebriz!
Göyneyen yaramı qanatdın, Tebriz!

İstedim vüsaldan men de pay alım,
Namerd qesde durdu, bağlandı yolum.
Sende dustaq qaldı fikrim, xeyalım-
Yene dincliyimi ovladın, Tebriz!
Bax, sensiz ne çekir övladın, Tebriz?

Oyan, qelbindeki qorxuları at,
Oğlun Cavidanı, Babeki oyat.
Bextinden küseni sevmeyir heyat-
Düşmen tapdağıdır yurdumuz, Tebriz!
Artır günden-güne derdimiz, Tebriz!

Sende Xetayinin ölmez ruhu var,
Sende Settarxanın bitmez ahı var,
Sende Şehriyartek söz allahı var-
Bu derde dözmesin Savalan, Tebriz!
Nedir bu susqunluq, havalan, Tebriz!

Adın tarixlerden silinmez izdir,
Sevgin üreyimde coşğun denizdir.
Senin kederin de mene ezizdir-
Derdini şerbettek içerem, Tebriz!
Yolunda canımdan keçerem, Tebriz!

23.09.2002

[afiq_agdami]

“Qarabağ Torpağı”

Bu gece yuxumda seni görmüşem,
Gördüm baharına qar elenibdir.
Üreyinden axan qanı görmüşem,
Gördüm xeyalın da güllelenibdir...

Meni xatırladın alayarımçıq,
Qol açıb bağrına basmaq istedin.
Seni unudana sen yazıq-yazıq,
'Oğul, bu vaxtacan hardasan? ' dedin.

Qelbimi üşütdü titrek nefesin,
Varlığım qara bir derde büründü.
Bir zaman ruhuma can veren sesin,
İndi qulağımda mateme döndü...

Bölündük, qürbetin payına düşdüm,
Bağlanıb yollarım, dara bağlıyam.
Sen menim, mense can hayına düşdüm,
Men nece deyim ki, Qarabağlıyam? !

Çox şeyi unutdum o günden beri,
Amma qelbimdeki yaram sağalmır.
Gözaçıb dünyaya geldiyin yeri,
Beşikden-qebredek unutmaq olmur...

Ezelden qelbime, ruhuma çökmüş,
Qara qorxuları terk edirem men.
Vetensiz yaşamaq ölüm demekmiş,
Bunu indi-indi derk edirem men...

O senli günlerim düşürler yada,
Qemli xatireler durur qesdime.
Vetensiz ölersem bir ovucsa da,
Qarabağ torpağı sepin üstüme...

[afiq_agdami]

"Unudulan tarix"


Mürgüleyen şam işığı,
Yarımqaranlıq bir otaq.
Ürekde dost, üzde yağı,
İki qatil oturaraq
Bölürdüler bir torpağı...
'Serhedd olsun gerek Araz! '
Deyerek rus,
Hele qürrelendi bir az
O binamus...
Eyilerek farsa sarı,
Sarı nadan,
El uzatdı Qarsa sarı
Utanmadan.
'Qars, Erzurum, Erdahan da,
Bizim olacaq sonunda.
Divan tutacağıq türke...'
Fars baxaraq ürke-ürke,
Sevinc ile 'xub' deyirdi,
O, sarıya baş eyirdi...
Boylanırdı pencereden,
Tebriz qelbi intizarda
Gördüyü bu menzereden,
Utanırdı divarlar da...
Zülm etdiler bir millete,
Keçmişini heç saydılar.
Uzun süren edavete,
Arazla nöqte qoydular.
Sonunda el sıxışdılar,
Her ikisi gülürdüler.
Fereh ile baxışdılar-
' Onlar türkü bölürdüler,'

14.02.2002

[afiq_agdami]

Yadlaşmış yaddaşın feryadı
Qardaşım Ağazade Pervize ithafen

Zencirli bileklerini sıxdı,
Özune ezab vermek,
Çaresizliyini bir daha görmek istedi.
Torpağa damlayan qanına baxdı...
Gözleri dolmuşdu,
Isteyine nail olmuşdu...
Ne xoşbexlik axtarırdı,
Ne de şadlıq.
“Azadlıq, azadlıq...”
Güldü, güldü,
“He, bu menem!
Düşmenime dost,
Özüme düşmenem! ”
Günahkar menmiyemı!
Amma mene bele öyredibler,
Gözyaşımı susqunluqla seyr edibler.
Hayqırmışam-boğublar sesimi,
Yorublar yaşama hevesimi...
“Alın yazındır” deyibler,
Dözümlülüyümü öyübler.
“Kimem” deye soruşmuşam,
“Soruşma! ” deyibler,
“Heddini aşma! ” deyibler,
Qismetimle barışmışam...
“Gülüstan”da gözlerimi oyublar,
“Türkmençay”da üreyimi paralayıblar...
Övladıma “xain” demeli olmuşam,
Celladıma boyun eymeli olmuşam...
Servetimi talayıblar,
Parçalayıblar...
Sahibsiz bilinmişem,
Quzeye, Güneye bölünmüşem.
Tarixlerden silinib izim,
Gözü yaşlı qalıb Tebrizim.
Marağam susqun,
Erdebilim küsgün...
Dünya varlığımı danmış,
Ana dilim yasaqlanmış...”
Heç göz yummaq vaxtıdırmı?
Medet ummaq vaxtıdırmı?
Üreyinden at qorxunu,
Sındır feleyin çarxını!
Din perdesi qapamasın gözlerini,
Ürekli ol, merdlikle de sözlerini!
De ki, daha azad olmaq isteyirem,
Vetenimde azad qalmaq isteyirem!
Bir anlığa üreyinde sen Babekin ahını duy,
Ulu baban Xetayinin o yenilmez ruhunu duy!
Bir anlığa azad eyle merhemeti üreyinden,
Bele etsen lap felek de qorxar senden...
Ürekli ol, ürekli ol!
Yaşamağa gerekli ol!