ERMENİLER VE 4T PLANLARI

[İLTERİŞ]

Ermeni Komiteleri
1. Armenekan Komitesi

n Ermenilerin Türkler aleyhine çalışmak üzere kurdukları ilk komite ve ilk siyasi kuruluştur. 1885'de Van'da kurulmuştur.

n "Kan dökmeden hürriyet elde edilemez" sloganı ile işe başlamıştır. Fransa'da çıkardıkları "Armenia" gazetesi ile kamuoyu oluşturmaya çalışmışlardır. İhtilal yolu ile Ermeni bağımsızlığını sağlamayı amaçlamışlar ve bunu gerçekleştirmek için hazırladıkları programda:

n Tüm Ermenileri bir araya getirmeyi,

n İhtilalci fikirleri yaymayı,

n Üyelerine silah kullanmayı ve askeri eğitim yaptırmayı,

n Silah ve para temin etmeyi,

n Gerilla Kuvvetleri meydana getirmeyi,

n Halkı genel bir isyana hazırlamayı öngörmüşlerdir.

2. Hınçak Komitesi

n Hınçak Komitesi, aslen Kafkasya Ermenilerinden Rus uyruklu Avedis Nazarbeg ile karısı Maro ve Kafkasyalı diğer öğrenciler tarafından 1886 yılında İsviçre'de kurulmuş ve komitenin düşüncelerini yaymak için de, yine Hınçak isminde bir gazete çıkarılmıştır.

n Bu komitenin başında ve üyeleri arasında çoğunluğu yine Rus uyruklu Ermeniler bulunmaktadır. Bu komite, kendisine çalışma bölgesi olarak Doğu Anadolu'yu seçmiştir.

n Komite, 1890 yılında merkezi İstanbul'da olmak üzere Osmanlı ülkesinin diğer vilayetlerinde de şubeler açmış ve bu suretle, örgütlenerek çalışmalarına başlamıştır. Bu komitenin asıl amacı, Türkiye'deki Ermenileri Türklerden; İran Ermenilerini İranlılardan ve Rusya Ermenilerini de Ruslardan kurtarmaktır.

Komitenin yakın hedefleri şöyle sıralanmıştır:

n İhtilal çıkarmak,

n Ermenileri kölelikten kurtarmak,

n Halkın çalışmalarını kolaylaştırmak ve onların uzak hedeflere doğru ilerlemesine yardım etmek.

n Hınçak Komitesi reislerine göre Ermenilerin çoğunluğunun bulunduğu Türkiye Ermenileri ve onların yaşadıkları yerler, vatanlarının en geniş topraklarıdır.

n Onlara göre Ermeni çoğunluğunun davası, Berlin Antlaşması'nın 61. Maddesine göre Ermenistan'ın kurulmasının sağlamaktır.

Ermeni İsyanları

n İlk isyan 1890'daki Erzurum'da gerçekleşmiştir.

n Aynı yıl Kumkapı gösterisi,

n 1892-93'te Kayseri, Yozgat, Çorum, Sasun ve Merzifon olayları,

n 1894-95'te Sasun isyanı, Babıali gösterisi ve Zeytun isyanı,

n 1896'da Van isyanı ve Osmanlı Bankası'nın işgali,

n 1903'te ikinci Sasun isyanı,

n 1905'te Sultan Abdülhamid'e suikast girişimi izlemiştir.

n 1914-1915 Muş olaylarında 20.000 Türk, Ermeni mezalimi sonucu hayatlarını kaybetmiştir.

n Ermeni katliamları sonucu hayatlarını kaybedenlerin sayısı TTK Başkanı Yusuf Halaçoğlu'na göre 518.000, dönemin İçişleri Bakanı Talat Paşaya göre ise 1.500.000 civarındadır.

Tehcir Öncesi Ermeni Nüfusu

n Ermeni Patrikhanesi'ne göre 2.5 milyon,

n Lozan Konferansı Ermeni Heyeti'ne göre 2.2 milyon,

n Fransız Sarı Kitabı'na göre 1.5 milyon,

n Britannica'ya göre 1.5 milyon,

n İngiliz yıllığına göre 1 milyon'dur.

Osmanlı Devleti resmi belgelerine göre ise Ermeni nüfusu şöyledir:

n 1893 Nüfus sayımına göre 1.001.465,

n 1906 Nüfus sayımına göre 1.120.748,

n 1914 Nüfus istatistiğine göre 1.221.850.

n Osmanlı Devleti'ndeki Ermeni nüfusu hakkındaki en güvenilir rakamların Osmanlı belgelerde olduğu kesindir.

n Osmanlı Devleti'nde İstatistik Genel Müdürlüğü, 1892 yılında kurulmuştur. Genel Müdürlük görevini 1892 yılında Nuri Bey, 1892-1897 yılları arasında Fethi Franco adlı bir Musevi, 1897-1903 yılları arasında Mıgırdıç Şınabyan isimli bir Ermeni, 1903-1908 yılları arasında Robert isimli bir Amerikalı, 1908-1914 yılları arasında ise Mehmet Behiç Bey yapmıştır.

24 Nisan 1915

n Rus ve İngiliz kışkırtmaları sonucunda meydana gelen isyan ve katliamlar karşısında Osmanlı hükümeti, herhangi bir önleme başvurmadan önce Ermeni Patriği, Ermeni milletvekilleri ve Ermeni cemaatinin ileri gelenlerine "Ermenilerin Müslümanları arkadan vurmaya ve katletmeye devam etmeleri halinde gerekli önlemleri alacağını" bildirmekle yetinmiştir.

n Daha sonra olaylar durmak yerine giderek yoğunlaşınca, ordunun bir çok cephede savaş halinde bulunması nedeniyle cephe gerisinin emniyete alınması ihtiyacı doğmuştur.

n Bu maksatla, 24 Nisan 1915 tarihinde Ermeni Komiteleri kapatılarak, yöneticilerinden 2.345 kişi devlet aleyhine faaliyette bulunmak suçundan tutuklanmıştır.

n İşte Ermenilerinin her yıl sözde "Ermeni soykırımının yıldönümü" diye andıkları 24 Nisan, devlet aleyhine faaliyette bulunan ve masum insanları katleden 2.345 komitecinin tutuklandığı tarihtir. Görüldüğü gibi bu tarih, sözde soykırım şöyle dursun, sözde soykırım iddialarına temel oluşturduğu iddia edilen "yer değiştirme" uygulamasıyla bile ilgili değildir.

n Tehcir (Yer Değiştirme) kanunu ise 27 Mayıs 1915 tarihilidir.

Tehcir (Yer Değiştirme)

n Her şeyden önce, yer değiştirme kararı bütün Ermenilere uygulanmamıştır. Katolik ve Protestan mezhebinde bulunan Ermenilerin yanı sıra, Osmanlı ordusunda subay ve sıhhiye sınıflarında hizmet gören Ermeniler ile Osmanlı Bankası şubelerinde ve bazı konsolosluklarda çalışan Ermeniler devlete sadık kaldıkları sürece göçe tabi tutulmamışlardır. Öte yandan, hasta, özürlü, sakat ve yaşlılar ile yetim çocuklar ve dul kadınlar da sevke tabi tutulmamış, yetimhaneler ve köylerde koruma altına alınarak ihtiyaçları devletçe, Göçmen Ödeneği'nden karşılanmıştır.

n 27 Mayıs 1915 tarihli yer değiştirme kanunu ve bu kanuna dayalı olarak çıkarılan emirler çerçevesinde; Erzurum, Van ve Bitlis vilâyetlerinden çıkarılan Ermeniler, Musul'un güney kısmı, Zor ve Urfa sancağına; Adana, Halep, Maraş civarından çıkarılan Ermeniler ise Suriye'nin doğu kısmı ile Halep'in doğu ve güneydoğusuna nakledilmişlerdir.

n 9 Haziran 1915 ile 8 Şubat 1916 tarihleri arasında Adana, Ankara, Dörtyol, Eskişehir, Halep, İzmit, Karahisarı sahib, Kayseri, Mamuretülaziz, Sivas, Trabzon, Yozgat, Kütahya ve Birecik'ten toplam 391.040 kişi yerleştirilecekleri yeni bölgelerine sevk edilmiş, bunlardan 356.084'ü yerleşim bölgelerine ulaşmıştır. Yani, Ermenilerin yer değiştirme uygulaması sırasında verdiği kayıplar 35.000 kişi civarındadır.

n Yer değiştirme uygulamasına tabi tutulan nüfus içerisinde yer alan Halep'teki 26.064 Ermeni nüfusu, göç ettirilenler içerisine dahil edilmemiştir. Bu rakam 35.000'den çıkarıldığında geriye 9-10 bin kişi kalmaktadır. Yani Ermenilerin yer değiştirme sırasında verdikleri toplam kayıp 9-10 bin kişiden ibarettir. Bunlar da, Türkler tarafından öldürülmemiş, 500'ü Erzurum-Erzincan arasıda eşkıya grupları tarafından, 2.000 civarında kişi, Urfa'dan Halep'e giden yol üzerinde Meskene'de Urban eşkıyaları tarafından, 2.000 kişi Mardin'de eşkıya tarafından öldürülmüştür.

n Yer değiştirmeye tabi göçmenlerin; sevk, yerleştirme ve geçimlerinin sağlanması için 1915 yılında 25 milyon, 1916 yılı sonuna kadar ise 230 milyon kuruş harcandığı belgelerden anlaşılmaktadır.

Tehcir: Emsalsiz Uygulama

n Ermeniler her ne kadar tehcire tabi tutulmuşlarsa da tehcir kanunu aşağıdaki maddeler göz önüne alınacak olursa aslında emsali olmayan bir uygulamadır.

Tehcir Kanunu

n Göç ettirile Ermeniler, kendilerine tahsis edilen bölgelere can ve mal emniyetleri sağlanarak rahat bir şekilde nakledileceklerdir,

n Yeni evlerine yerleşene kadar iaşeleri Göçmen Ödeneği'nden karşılanacaktır,

n Eski malî durumlarına uygun olarak kendilerine emlâk ve arazî verilecektir

n Muhtaç olanlar için hükümet tarafından konut inşa edilecek; çiftçi ve ziraat erbabına tohumluk, alet ve edevat temin edilecektir,

n Geride bıraktıkları taşınır malları, kendilerine ulaştırılacak; taşınmaz malları tespit edilecek ve kıymetleri belirlendikten sonra, paraları kendilerine ödenecektir,

n Göçmenlerin ihtisasları dışında kalan zeytinlik, dutluk, bağ ve portakallıklarla, dükkân, han, fabrika ve depo gibi gelir getiren yerleri açık arttırma ile satılacak veya kiraya verilecek ve bedelleri sahiplerine ödenmek üzere mal sandıklarınca emanete kaydedilecektir,

n Bütün bu konular özel komisyonlarca yürütülecek ve bu hususta ayrıntılı bir tâlimatnâme hazırlanacaktır.

Talat Paşanın Telgrafı !

n Ermeniler 1920 yılında Andonian adli bir sahsa yayınlattıkları bir kitapta, sözde bir şifreli telgrafın fotoğrafı ve metnini bastırarak, zamanın İçişleri Bakanı Talat Paşanın Halep valisine verdiği talimatta Ermenilerin imhasını emrettiği tezini işlemiş ve yıllarca bu konu Türklere karşı dünya kamuoyunda istismar konusu olmuştur.

n Ancak, 1983 yılında yayınlanan bir eserde, yukarıda atıfta bulunulan sözde telgrafın hiçbir zaman mevcut olmadığı; üzerindeki tarih, numara ve imzaların düzmece olduğu ve uzun yıllar dünya kamuoyunun sahte belgelerle aldatıldığı ortaya konmuştur.

Soykırım Nedir?

n Yer değiştirme uygulaması Ermeni çevreleri ve hasım devletlerce "Ermeni katliamı ve soykırımı" olarak adlandırılmış ve Osmanlılara karşı büyük bir propaganda kampanyası başlatılmıştır.

n Oysa soykırım; "ırk, milliyet, etnik ve din farklılıkları nedeniyle insan gruplarının yok edilmesi" dir. Bu suç, direkt olarak bir hükümet tarafından veya onun rıza göstermesi ile işlenebilir. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, dünyada soykırım suçunu önlemek ve cezalandırmak için 1948'de "Soykırım Sözleşmesi" ni kabul etmiş ve Türkiye de bu sözleşmeye 1950 yılında taraf olmuştur.

n Soykırım dendiği zaman Nazilerin, Yahudilere ve diğer etnik gruplara karşı giriştikleri kitlesel kıyım akla gelir.

n Bizzat olayın kahramanı 2 emekli Fransız generalin Le Monde'da yayınlanan itiraflarına göre; Fransızlar 1954-1962 yılları arasında Cezayir'de en az 1 milyon Cezayirliyi katletmiş, 1965-1966 yıllarında Endonezya ordusu 1 milyon komünisti ve ailelerini öldürmüş, 1975-1979 yılları arasında Kamboçya'da Kızıl Kmerler 1.7 milyon Kamboçyalı'yı katletmiş, 1994'de Ruanda'da 500.000 Tutsi, Hutular tarafından öldürülmüş ve nihayet 1991'den sonra Bosna-Hersek ile Kosova'da binlerce Müslüman Sırp vahşetine maruz kalmıştır.

n 1915 yılında Doğu Anadolu bölgesindeki Ermenilerin daha güvenli topraklara göç ettirilmesi uygulaması, Ermenilerin ve cephelerin güvenliğini sağlamaya yönelik bir harekettir ve soykırımla hiç bir ilgisi yoktur. Ermenilerin Doğu Anadolu'da savaş ve göç sırasında kayıplar verdikleri doğrudur. Ancak bu kayıplar, Doğu Anadolu'da yaşanan savaş ve isyanlar nedeniyle asayişin sağlıklı olarak sağlanamaması, araç, yakıt, gıda, ilaç yetersizliği, ağır iklim koşulları ile tifüs gibi salgın hastalıklar nedeniyle meydana gelmiştir. Hiçbir şekilde kasıtlı ve planlı bir katliam söz konusu değildir.

n Aslında Ermeniler, geçmişte hakimiyeti altında yaşadıkları devletlere ihanetlerinden dolayı bir çok kez buna benzer göç hareketlerine tabi tutulmuşlardır. Sasaniler 379'da 70.000 Ermeni'yi İran'a, Bizanslılar 1025'de Doğu Anadolu'daki 40.000 Ermeni'yi Sivas ve Kayseri'ye, Memluklar 1250'de 10.000 kadar Ermeni'yi Mısır'a, 1743'de İranlılar 24.000 Ermeni'yi İran içlerine ve 1777'de Kırım'ı işgal eden Ruslar bölgedeki binlerce Ermeni'yi steplere sürmüştür.

Aram Manukyan ve Van İhtilal Örgütü

n I. Van isyanından sonraki Komita çalışmalarıyla Van'ın kaderinde birinci derecede rol oynayan Aram Manukyan Rusya topraklarından Van'a gidecek her türlü malzeme ve insan gücünü organize eden Poging's isminde bir örgüt kurmuştur.

n Aram Manukyan, köylülere dağıtılan silahları kullanma, saklama konularında resimler dağıtmış, seminerler vermiştir. Silah almaktan, komiteye vergi vermekten sakınanlar köylerden zulüm ve işkencelerle uzaklaştıran Manukyan, kendine muhalif Ermenileri nikah v.s gibi hukuki haklardan mahrum etmek gibi cezalarla cezalandırıyordu. Bu cezalar çoğu zaman da idam şekline bürünüyordu. Öldürülen bu Ermenileri de Osmanlı Devleti askerleri öldürdü diye de Van'daki konsolosluklara şikayetlerde bulunuluyordu. Bu caydırıcı ambargo neticesinde Aram Manukyan komitesinin tesir sahasına girmemek mümkün görünmüyordu.

n Öldürülen Ermeniler Türkler tarafından öldürülmüştür diye dünya kamuoyuna lanse eden Manukyan, Ermeniler ile Türklerin arasını açmak için elinden gelen tüm çalışmayı yapmıştır.

Van Belediye Reisi Bedros Kapamacıyan

n 1909 yılında Van Belediye Başkanlığına Ermeni Bedros Kapamacıyan seçilmiştir. Hem Ermeniler hem de Türkler tarafından oldukça sevilen bu kişi belediye başkanlığı döneminde Türklerle Ermenilerin aralarında adaletle hükmetmiş ve Osmanlı Devletine bağlı kalmıştır.

n Taşnak ve Hınçak komitelerinin 1912 yılında Ermenilerin evlerini yakarak bu olayı sanki Türkler yapıyormuş gibi yansıtma gayretlerini de bir rapor yazarak yalanlayan Kapamacıyan, ismi üzerine Kara Haç Basıldığı için (Kara Haç basılması bu insanın komite tarafından ölüm fermanının verildiğine delalet eder) yine bir Ermeni olan Kuyumcu Karakin ve arkadaşları tarafından 10 Aralık 1912 yılında evinin önünde öldürülmüştür.

1876 Birinci Meşrutiyet Meclisinde

n Ohannes ALLAHVERDİ Meclis-i Mebusan Meclis Vekili,

n Sebuh MAKSUDYAN İstanbul Milletvekili,

n Rupen YAZICIYAN Edirne Milletvekili,

n Sahak YAVRUMYAN Bursa Milletvekili,

n Hamazasb BALLARYAN Erzurum Milletvekili,

n Manuk KARCIYAN Halep Milletvekili,

n Mikael ALTINTOP Ankara Milletvekili,

n Agop ŞAHİNYAN Sivas Milletvekili,

n Taniyel KARACİYAN Erzurum Milletvekili.

1908 İkinci Meşrutiyet Meclisinde

n Krikor ZOHRAP İstanbul Milletvekili,

n Bedros HALLACYAN İstanbul Milletvekili,

n Agop BABİKYAN Tekirdağ Milletvekili,

n Agop BOYACIYAN Tekirdağ Milletvekili,

n Artin BOŞGEZENYAN Halep Milletvekili,

n Dr. Nazaret DAGAVARYAN Sivas Milletvekili,

n İstepan İSPARTALIYANİ İzmir Milletvekili,

n Hamparsum BOYACIYAN Kozan Milletvekili,

n Kegam DERGARABEDYAN Muş Milletvekili,

n Karakin PASTIRMACIYAN Erzurum Milletvekili,

n Vahan PAPAZYAN Van Milletvekili.

1914 Meclisinde

n İstepan ÇIRACIYAN (Başkanlık divanı katibi) Ergani Milletvekili

n Onnik İHSAN İzmir Milletvekili

n Bedros HALLAÇYAN İstanbul Milletvekili

n Krikor ZÖHRAP İstanbul Milletvekili

n Agop HIRLAKYAN Maraş Milletvekili

n Kegam DERGARABEDYAN Muş Milletvekili

n Artin BOŞGEZENYAN Halep Milletvekili

n Dikran BARSAMYAN Sivas Milletvekili

n Matyos NALBATYAN Kozan Milletvekili

n Karabet TOMAYAN Kayseri Milletvekili

n Sasun Bağdat Milletvekili

n Varteks SERENGÜLYAN Erzurum Milletvekili

n Ermeniler arasından 29 paşa, 22 bakan, 33 milletvekili, 7 büyükelçi, 11 başkonsolos, 11 üniversite öğretim üyesi ve 41 yüksek rütbeli memur çıkmış ayrıca Ermeniler ticari ve sanatsal faaliyetlerini serbestlik içerisinde sürdürmüşlerdir.

Ermenilerin Üst Düzey Türk Yöneticilere Yönelik Katliamları

n 15 Mart 1921'de eski İçişleri Bakanı Talat Paşa Berlin'de Soghomon Tehlirian tarafından,

n 5 Aralık 1921'de eski Dışişleri Bakanı Sait Halim Paşa Roma'da Arşavir Şriakin tarafından,

n 17 Nisan 1922'de İttihat ve Terakki Partisinin mensuplarından Bahattin Şakir ve Cemal Azmi Beyler Berlin'de Aram Yergenian tarafından,

n 21 Temmuz 1922'de IV. Ordu Komutanı Cemal Paşa ve Yaverleri Nusret ve Süreyya Beyler ise Tiflis'te, iki Ermeni militanı tarafından şehit edilmişlerdir.

Ermeni İddiaları

n Türkler Ermenistan'ı işgal ederek Ermenilerin topraklarını ellerinden almışlardır (Bizans zulmünden kaçan Ermeniler: Türklerin Anadolu'ya ayak basmalarının ardından, Türkleri bir kurtarıcı olarak karşılamışlardır).

n Türkler 1877-78 savaşından itibaren Ermenileri sistemli olarak katliama tabi tutmuşlardır (Aslında tam tersi bir durum söz konusudur. Dönemin İçişleri Bakanı Talat Paşa, Ermeniler tarafından katledilen Türklerin sayısının 1,5 milyonu bulduğunu ifade etmektedir).

n Türkler 1915 yılından itibaren Ermenileri planlı şekilde soykırıma tabi tutmuşlardır.

n Talat Paşa'nın Ermenilerin soykırıma tabi tutulması konusunda gizli emirleri vardır (Andonian'ın kitabındaki telgraflara bakılarak bu telgrafların gerçek olduğunu düşünmek yanlış olur. Çünkü bu telgraflar uydurma olarak Ermeniler tarafından kaleme alınmıştır).

n Soykırımda hayatlarını kaybeden Ermenilerin sayısı 1,5 milyondur (Osmanlı Devleti sınırları içerisinde yaşayan Ermenilerin toplam nüfusu 1.300.000 kişidir).

4 T PLANLARI

n 1. Tanıtma [Dünyanın sözde soykırımı tanıması]

n 2. Tanınma [Türkiye'nin sözde soykırımı kabul etmesi]

n 3. Tazminat [Türkiye'den tazminat alınması]

n 4. Toprak [Türkiye'den toprak alınması]