Şair ve Şiir

[Buğra Şad]

Geceyi ve gündüzü ayırmıştır şiire,
İnanmıştır ondaki anlatılmaz sihire.
Gözyaşları dökülüp, benzese de nehire,
Suyun delemediği yeşil zümrüt taşıdır,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Sevdayı omuzlamış, acısın bile bile,
Mutlu olmak ister mi? Varın bir sorun hele.
Hep canânı getirir, şiirlerinde dile,
Sözünün sonu değil, daima en başıdır,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Ona yardım edemez, ne bir ayak, ne bir el,
Bir başkası olamaz, yârdir ebed ve ezel.
Diyen ne güzel demiş; “İnsan ağlarken güzel.” (**)
Gözlerinden dökülen, sevdanın ateşidir,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Gözyaşları gizlidir, elin yanında akmaz,
Yâr yolunda ölümü, kimselere bırakmaz.
Sevdayı anlatmaya fazla bir şey gerekmez,
Ak kâğıt; yârin yüzü, kalem ise kaşıdır,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Yâr yüzün görmeyince, yürek başı yağlanmaz,
Kirpiği olmaz ise, yaraları dağlanmaz.
Sevmeyi bilmeyene deli gönül bağlanmaz,
Sevdaların kışlası; şairlerin döşüdür,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Dertleri aşırsa da doksan dokuzu, yüzü,
Yârinden başkasına kapalıdır hep gözü.
Onunla aydınlanır gecesi ve gündüzü,
Işığa gerek duymaz, sevdiği; güneşidir,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Yâriyle karnı doyar, yemek gibi, nan gibi,
Ona hayat verendir, damarında kan gibi.
Kim bilir daha öte, canındaki can gibi,
Gönlündeki gülüne, tüneyen bir kuşudur,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

Ruhunun gıdasıdır, toprak, hava ve suyu,
Can çıksa bile çıkmaz, şairin sevme huyu.
İki günlük olamaz, sevdası ömür boyu,
Sade dünyada değil, ahrette de eşidir,
Her şair yağmur seli, her şiir gözyaşıdır.

(**) İlhami Çiçek – Satranç Dersleri VII

07.02.2006
Gölbaşı