Kız o geçe güzel bir rüya görüyor . Bu öyle bir rüya ki onun hayatta olmasına ve bu kadar güzel olmasına hiç imkân yok... Güzel bir orman ... Elmas gibi bir çay akıyor... Aynı on beşi ışığını yer yüzüne serpmiş ... Kız ağır ağır yürüyor. Bu esnada ay gökten yavaş yavaş yaklaşıyor. Yüzünde ezelî gülümseyiş var... Yaklaşıyor, yaklaşıyor ve kızın yanına kadar geliyor. Ona söylüyor: "aziz ve sevgili kızım... Sen çok tecrübesiz ve çok bilgisizsin. Mektepte okuduğun şeylerin hiç bir işe yaramadığını hayatta göreceksin. Sana şimdiye kadar kimse hürmet göstermedi Halbuki sen hürmete lâyıksın. Sen şehit kızı ve şehit kardeşisin. Baban ve kardeşinin yaşatmak için öldükleri insanların sana büyük bir borcu vardır. Bunu düşündün mü ?" Genç kız başını kaldırıyor: "hayır sevgili ay dedeciğim düşünmedim" diyor, Ay dede tekrar söylüyor: "sakın hiç bîr şeye inanma kızım, diyor, insanlar vefasızdır. Hem bak sen güzel kızsın. Yarın senin güzelliğinden istifade etmek isteyeceklerdir. Sakın aldanma kızım! fakat benim sana asıl söylemek istediğim..." Ay sözünü bitiremiyor... Kız tekrar başını kaldırıyor ve ayın yaşlı gözlerini görüyor... "Sevgili ay dedeciğim niçin ağlıyorsun ve bana söylemek istediğin şeyi niçin söylemiyorsun?" diyor.

Ay dede ağlıyor ve ay dede hıçkırıyor... "Kızım, diyor, ben galiba sana onu söyleyemeyeceğim. Çünkü biliyorsun ki ben çok kocadım. Yüreğim yufkalaştı. Allaha ısmarladık sevgili ve aziz kıyım"... Ay, gözleri yaşlı, yavaş yavaş uzaklaşıyor... Tâ eski yerine kadar uzaklaşıyor... Fakat gözleri hâlâ. yaşlı. O zaman kız yanında babasını ve ağabeyini görüyor.

Onlar da ağlayarak onu bağırlarına basıyorlar... Baba ağlıyor... Ağabey ağlıyor... Sevgili ay dede, o da ağlıyor. Fakat ağlayan yalnız onlar değil. Rüya bitip de uyandığı zaman genç kız görüyor ki baba ile, ağabeyle ve sevgili ay dede ile beraber kendisi de ağlıyor kendisi de hıçkırıyor...