Türk destanını nazma çekmek için yalnız şairliğin yetemeyeceğini, destanın ruhuna da nüfuz etmek gerektiğini iyice takdir eden Basri Gocul millî destanlar üzerindeki yazıları dikkatle okumuş, onu iyice kavramıştır. Dede Korkut'ta bir nevî serbest vezinle yazılmış manzu-meleri adetâ restore ederek ortaya cidden başarılı sonuçlar çıkarmış-tır. Basri Gocul, Oğuzlama'yı hecenin türlü vezinleriyle yazmış ve çok 7, 8, 11 ve 12 hecelileri kullanmıştır. Eski Türkçe kelimeler de az değildir. Fakat bu manzumelerde yapmacık bir zorâkilik yoktur. Meselâ şu yel-teme, yâni hücum manzumesine bakın: Kiyir kiyir kişneşiyor Atlar yeri eşe eşe! Gün doğusu kızıllaştı, Yayılalım dağa, taşa! "Tayma! Tayma!" naraları Korku salsın uçar kuşa! Bir uğurdan saldıralım Çarpıyorken oklar döşe! Gözümüzün pekliğinden Düşmanların aklı şaşa! Hanlar, beğler aramızda, Emeğimiz gitmez boşa! Can kaygısı çekmek olmaz, Yazılanlar gelir başa! Kırılmakla tükenmeyiz; Bakmamak üçe, beşe! Tunç topuzlar yüz dağıta, Kunt adalar bağır deşe! Dahî kılıç çarpışından Baş, bacaklar ayrı düşe! Cenk meydanı doluşunca Üşmelidir kuzgun leşe!